Alergeny w menu: 14 alergenów UE i jak pokazać je gościom

Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 wymienia 14 grup alergenów, o których gość musi móc się dowiedzieć, także przy daniach w restauracji, które nie są pakowane. Poniżej lista 14 alergenów, kto musi o nich informować i jak pokazać je przy każdym daniu w języku gościa.

Jakie alergeny trzeba podawać? Lista 14 grup

1. zboża zawierające gluten (pszenica, żyto, jęczmień, owies, orkisz)
2. skorupiaki
3. jaja
4. ryby
5. orzeszki ziemne (arachidowe)
6. soja
7. mleko (w tym laktoza)
8. orzechy (migdały, laskowe, włoskie, nerkowca, pekan, brazylijskie, pistacje, makadamia)
9. seler
10. gorczyca
11. nasiona sezamu
12. dwutlenek siarki i siarczyny (powyżej 10 mg/kg lub 10 mg/l)
13. łubin
14. mięczaki

Źródło: załącznik II do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. Lista jest taka sama we wszystkich krajach UE, a numeracja od 1 do 14 odpowiada kolejności w załączniku. Nazwy w panelu doXmenu są krótsze, na przykład „Orzechy drzewne”, „Orzeszki ziemne” i „Siarczyny”.

Kto musi informować o alergenach?

W UE każdy, kto sprzedaje albo podaje żywność: restauracje, kawiarnie, bary, cukiernie, food trucki, stołówki, hotele i catering. Rozporządzenie nr 1169/2011 wymaga informacji o alergenach także przy żywności nieopakowanej, czyli przy daniach z karty (art. 9 i 44). W Polsce bezpieczeństwo żywności w lokalach kontroluje Państwowa Inspekcja Sanitarna, czyli sanepid.

Czy alergeny muszą być w menu?

Rozporządzenie wymaga, aby informacja o alergenach była dostępna także przy żywności nieopakowanej, w tym przy daniach w restauracji. Państwa członkowskie mogą określić, w jakiej formie ją podawać. Najprostsza i najpewniejsza droga to alergeny przy każdym daniu w samym menu: gość nie musi pytać, a obsługa nie musi pamiętać składu każdej potrawy. To nie jest porada prawna: szczegóły dla swojego lokalu sprawdź u prawnika albo w sanepidzie.

W praktyce błędy biorą się nie z przepisów, tylko ze zmian: nowe danie trafiło do karty, ale nie do tabeli alergenów; dostawca zmienił składnik; karta sezonowa się zmieniła, a alergeny zostały zeszłoroczne. Dlatego wygodniej mieć alergeny tam, gdzie jest samo danie.

Jak pokazać alergeny w menu elektronicznym?

• Zaznacz je przy daniu w panelu. W doXmenu lista obejmuje 14 alergenów UE, a także kukurydzę i grzyby.
• Gość widzi je w swoim języku. Nazwy alergenów są tłumaczone razem z menu.
• Wyszukiwanie po alergenie. Gość dotyka alergenu, a menu pokazuje wszystkie dania, które go zawierają.
• Jedno miejsce do zmian. Zmieniasz przepis, poprawiasz alergeny w panelu, a menu na każdym stoliku jest od razu aktualne.
• Tagi. „Bezglutenowe”, „Wegańskie” i „Wegetariańskie” pomagają wybrać danie bez zbędnych pytań.

Na zdjęciu jest angielska wersja menu: gość dotknął glutenu i widzi wszystkie dania, które go zawierają.

Papierowa tabela czy alergeny w menu QR?

Menu QR jest pewniejsze, bo alergeny są zapisane przy daniu i zmieniają się razem z nim. Porównanie:

Jak nie pomylić się przy alergenach?

Połącz alergeny z przepisem i sprawdzaj je przy każdej zmianie. Krótka lista kontrolna:

• każde danie ma zaznaczone alergeny, także danie dnia, desery i napoje;
• przy nowym przepisie albo zmianie dostawcy alergeny poprawiasz tego samego dnia;
• sosy, dressingi i dodatki sprawdzasz tak samo dokładnie jak danie główne;
• obsługa wie, gdzie znaleźć alergeny, i umie odpowiedzieć gościowi;
• w menu albo przy wejściu jest informacja, że o alergeny można zapytać;
• przy każdej nowej karcie sezonowej alergeny sprawdzasz od nowa.

Jeśli menu jest w kilku językach, porównaj alergeny i skład w każdym z nich; jak to zrobić, piszemy w artykule o tłumaczeniu menu dla turystów.

Pytania o alergeny w menu

Skąd te dane?

Lista i zasady UE: rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 w EUR-Lex, załącznik II, art. 9 i 44. Lista alergenów i nazwy w panelu doXmenu: dane usługi z 16 października 2026 roku.

Więcej o tym, co potrafi doXmenu, na stronie menu QR dla restauracji i kawiarni, a o tym, jak zbudować całe menu, w artykule jak zrobić menu QR w jeden wieczór.